Ο ΤΖΙΜΗΣ και ο Βασίλης Καλλίδης

This slideshow requires JavaScript.

Ο Βασίλης Καλλίδης γεννήθηκε το 1975 στη Θεσσαλονίκη. Φέτος βραβεύτηκε για δεύτερη φορά με Βραβείο Ελληνικής Κουζίνας από τους «Χρυσούς Σκούφους». Έχει σπουδάσει τουριστικά επαγγέλματα και έχει ταξιδέψει και ζήσει σε όλο τον κόσμο: Παρίσι, Κάιρο, Μαρακές, Νέα Υόρκη… Τα τελευταία χρόνια ειδικεύεται στην ελληνική δημιουργική κουζίνα. Το 2005 άνοιξε με το φίλο του Δημήτρη Φωτόπουλο το «Άνετον» στο Μαρούσι, ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της πόλης. Το 2010 το… κλωνοποίησε φτιάχνοντας το «Αneton on the Verandah», μέσα στο ιστορικό ξενοδοχείο Poseidonion των Σπετσών (τον Αύγουστο θα συχνάζει κυρίως στις Σπέτσες, καθώς το «Άνετον» του Αμαρουσίου κλείνει για διακοπές). Ο Βασίλης ήταν ο μάγειρας της εκπομπής «Όμορφος κόσμος το πρωί» και παρέμεινε τηλεοπτικός chef και στο «Πρωινό mou» του Mega. Εκεί όμως που πραγματικά τα έδωσε όλα, είναι στην προσωπική του εκπομπή «Food and the City», με την οποία μας πήγε στις καλύτερες ανεξερεύνητες γαστρονομικές γωνιές της πόλης. Το «Food and the City» ήταν ανέλπιστη επιτυχία ως η πρώτη εκπομπή μετά το «Μπουκιά και συχώριο» του Ηλία Μαμαλάκη που έβγαλε τη μαγειρική εκεί που της αξίζει: στο δρόμο.

Βασίλης Καλλίδης: Οι 10 top γεύσεις του

Υπάρχει κανείς πιο κατάλληλος από τον Βασίλη Καλλίδη για να προτείνει τα δέκα μέρη στην Αθήνα όπου το φαγητό ή το γλυκό είναι κορυφαία; Προφανώς όχι. Γνώστης της μαγειρικής και της γεύσης, γνώστης και της πόλης, ο αγαπημένος μάγειρας ανθολογεί τα καλύτερα και μας δίνει κι ένα tip για το καθένα από τα αγαπημένα του spots. Καλή απόλαυση, που λένε.

“Αληθινό gourmet είναι κάτι που είναι γνήσιο, εξαιρετική πρώτη ύλη, φτιαγμένο με μαστοριά από έναν τεχνίτη που ξέρει τη δουλειά του”, λέει ο Βασίλης Καλλίδης με το μοναδικό στυλ του. “Για τους Γάλλους το φουά-γκρα και η σαμπάνια είναι ό,τι για εμάς το ούζο και το αυγοτάραχο. Εμείς τα έχουμε μεγεθύνει κι ο κινηματογράφος και κάποια στερεότυπα. Είναι θέμα ξενομανίας και απόρροια των late 80s και early 90s, τότε με το χρηματιστήριο, που όλοι οι Έλληνες θεωρούσαμε gourmet ό,τι ήταν ξενόφερτο, αλλά τώρα νομίζω πως έχουν αλλάξει τα πράγματα. Ένας πολύ καλός παστουρμάς ή μια γραβιέρα σπηλιάς 2 ετών από την Κρήτη νομίζω ότι για πολλούς είναι το νέο gourmet“. Εκεί λοιπόν, στο ελληνικότατο gourmet, κάπου ανάμεσα στο πιο γευστικό γιαούρτι με μέλι και το πιο λαχταριστό τσουρέκι, ο Βασίλης ξεχωρίζει και προτείνει τα πιο εξαιρετικά του εδέσματα στις πιο εξαιρετικές γωνιές της Αθήνας.
Ψητοπωλείο «Τζίμης»
Ελ. Βενιζέλου 2, Βύρωνας, τηλ. 210-7658965
«Το ωραιότερο ψητό, κοψίδια, μπριζολάκια, σουβλάκια, συκωταριά λαδορίγανη, αμελέτητα, τέλειες πατάτες τηγανητές. Λες ότι σε έχω στείλει εγώ».

Ψαροταβέρνα «Ψαροκόκαλο»
Βίκτορος Ουγκώ και Τσακάλωφ, Κερατσίνι, τηλ. 2104323010
«Ζητάς τον Φανούρη. Από τα ωραιότερα θαλασσινά που έχω φάει. Ζήτα καβούρι θεϊκό στο wok, συνταγή μυστική της γυναίκας του».

Γαλακτοπωλείο «Στάνη»
Μαρίκας Κοτοπούλη 10, Αθήνα, τηλ. 210-5227451
«Γιαούρτι θεϊκό με μέλι και καρύδια πίσω από την Ομόνοια. Το καλύτερο γιαούρτι στην Αθήνα».

Ζαχαροπλαστείο «Μπαλής»
Τριφυλλίας 69, Αμπελόκηποι τηλ. 210-6911543
«Σεράνο και νουγκατίνα όπως παλιά. Δεν υπάρχει!».

Φούρνος «Πνύκα»
Πρατίνου 13, Παγκράτι, τηλ. 210-7251941
«Ψωμί πάντα από εδώ».

Φούρνος «Ο Τάκης»
Μισαραλιώτου 14, Κουκάκι, τηλ. 210 9230052
«Ο διάσημος φούρνος του Τάκη στο Κουκάκι. Αρτοσκευάσματα θεϊκά. Πεθαίνω για το τσουρέκι του».

Καντίνα «Ο Πλαστήρας»
Έξοδος Ε2, λιμάνι Πειραιά
«Εκεί που φεύγουν τα πλοία για Κρήτη. Καλαμάκι χοιρινό, πατάτα τηγανητή και μπύρα. Cult σκηνικό αγγελοπουλικό. Ανοιχτά μέχρι τις 10 το βράδυ».

Constantino
Στοά Ορφανίδου, Σοφοκλέους, Αθήνα (δίπλα στο παλιό χρηματιστήριο)
«Μικρό μαγαζί με σοκολατάκια χειροποίητα. Ζητάς την Κούλα και ζητάς να δοκιμάσεις τα σοκολατάκια με μπισκότο πτι-μπερ».

Soya
Απόλλωνος 15, Σύνταγμα, τηλ. 210 3310385
«Τρομερά αυγά μαύρου μπακαλιάρου παστά, που είναι κάτι σαν γιαπωνέζικος ταραμάς και τα σερβίρεις πάνω από μακαρονάδα».

Butcher Shop
Περσεφόνης 19, Γκάζι, τηλ.: 210-3413440
«Εδώ μου αρέσει να τρώω βοδινή μπριζόλα σιτεμένη».

Πηγή: Stylista.gr

~~~

Βασίλης Καλλίδης. Η αιώνια λιακάδα ενός μαγειρικού μυαλού

Αυτή τη συνέντευξη του Βασίλη Καλλίδη αξίζει να τη διαβάσετε. Ανατρεπτικός, αυθόρμητος, γεμάτος θετική ενέργεια, ένας chef με πραγματικά λαμπερό μαγειρικό μυαλό. Του πρότεινα να μην τον ρωτήσω τίποτα, αλλά να ξεκινάω εγώ προτάσεις και εκείνος να τις συμπληρώνει όπως θέλει. Σε κλάσματα δευτερολέπτου και με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο μου είπε: «Μέσα είμαι!».
Η πρώτη δουλειά που έκανα πάνω στη μαγειρική… ήταν σε ένα εστιατόριο στον Κορυδαλλό που το είχε ένας ναυτικός «εν αποστρατεία». Εκεί μέσα είχε ό,τι μπορείς να φανταστείς: από δεκάμετρο βόα βαλσαμωμένο, κροκόδειλο, αντιλόπη, θαλάσσια χελώνα, μέχρι και αραβικά έπιπλα, ινδικά χαλιά, ναργιλέδες και μεμοραμπίλια από κάθε λιμάνι που είχε σταματήσει. Θα ήταν το ιδανικό σπίτι για τη φίλη μου την Ελένη την Ψυχούλη, γιατί είμαστε και οι δυο λάτρεις του κιτς!
Τα φαγητά που φτιάχνω, θέλω να είναι σαν… τα γεμιστά της μαμάς μου, σαν το nigiri του Furin Kazan, το μεδούλι του Joël Robuchon, σαν τις πεταλίδες του Νίκου στα «Άργουρα», σαν τα ψητά του «Τζίμη», σαν τα burgers του Shake Shack στη Νέα Υόρκη και σαν το tagine στο «Le Foundouk» στο Μαρακές.
Η καλύτερη ανταπόκριση που έχω δεχθεί για το φαγητό μου είναι… πιο δυνατή από τα λόγια. Είναι η συγκίνηση μια φίλης μου που, όταν δοκίμασε τον τραχανά στο εστιατόριό μου στο Μαρούσι, της θύμισε αυτόν που της έφτιαχνε η μαμά της… Μπήκε με δάκρυα στην κουζίνα και μου είπε «αν η μαμά μου ζούσε μια μέρα ακόμα, θα ήθελα να μου φτιάξει έναν τέτοιο τραχανά…».
Το επόμενο πράγμα που θέλω να κάνω στη ζωή μου είναι… να ανοίξω εστιατόριο στη Νέα Υόρκη.Κάνοντας το Food & the City, προσπάθησα… να μη βάλω 22 κιλά δοκιμάζοντας τα πιο νόστιμα φαγητά και γλυκά της Αθήνας!
Η οικονομική κρίση με έχει κάνει να… μην τρώω σούσι κάθε μεσημέρι, να μην αγοράζω τα νέα Adidas του Jeremy Scott, να μην αγοράζω γαλοπούλα Ισραήλ με 19,90 το κιλό (!) και να μη μιλάω πολύ στο κινητό (yeah, right…).Με παραξενεύει πολύ στην Ελλάδα…που οι αγελάδες στις φάρμες είναι βρώμικες, ενώ στην Ελβετία είναι σαν φωτομοντέλα / που είναι τόσο ακριβό το σούσι, ενώ έχουμε τόσο ψάρι / οι Έλληνες, γιατί δεν αγαπάμε τον τόπο μας όσο θα έπρεπε.

Διάλεξα να ανοίξω το «Άνετον» και στις Σπέτσες… γιατί το Poseidonion είναι από τα πιο σικ και αριστοκρατικά ξενοδοχεία στη Δυτική Ευρώπη / γιατί το βιολογικό μου μποστάνι στους λόφους πάνω από τη Χώρα έχει τα πιο ωραία λαχανικά που έχεις δει ποτέ / γιατί οι πελάτες του μαρουσιώτικου «Άνετον» που παραθερίζουν στις Σπέτσες έκαναν παράπονα και ήθελαν να βρίσκουν και στο νησί τις γεύσεις του εστιατορίου.Τα τρία low budget αυθεντικά στέκια της πόλης που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό είναι… ο Τζίμης στο Βύρωνα για φοβερά ψητά/ το Colibri στο Παγκράτι για μπιφτεκάκια με γιαούρτι και ψητή ντομάτα, με ατμόσφαιρα σαν να είσαι διακοπές – κανείς δε βιάζεται / το Rincon Mexicano, το μεξικάνικο της κυρίας Ines στο Κουκάκι, όπου τρώω θεϊκά και πάμφθηνα.Αν δεν ήμουν chef, θα ήμουν…

σκηνογράφος / ή δοκιμαστής στρωμάτων σε ξενοδοχεία / ή γεωργός και κατά προτίμηση καλλιεργητής ντομάτας (επ’ ευκαιρία να βάλω μια Μικρή Αγγελία προς τους αναγνώστες του I Cook Greek: Ψάχνω να βρω σπόρο της ντοματοποικιλίας μπατάλα. Αν ξέρετε πού μπορώ να βρω, σας παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου στο vaskallidis@hotmail.com- αλήθεια!)

Λυσάρι & σημείωμα του συντάκτη:
Έχετε άγνωστες λέξεις; Λογικό. Ο Βασίλης Καλλίδης είναι σαν κινητή εγκυκλοπαίδεια γαστρονομίας… Έχουμε και λέμε: ο Joël Robuchon είναι κορυφαίος Γάλλος chef, που έχει πάρει και τον τίτλο «Chef του αιώνα»! Τα «Άργουρα» είναι στέκι για τους λάτρεις των θαλασσινών στις Τζιτζιφιές. Το Shake Shack είναι ένα διάσημο μπεργκεράδικο της Νέας Υόρκης και το tagine είναι ένα αυθεντικό μαροκινό πιάτο, κομμάτια κρέατος και λαχανικών που σιγοψήνονται σε πήλινο σκεύος. 
Πηγή: icookgreek.com
~~~

Cooking in the street

Κάθε Κυριακή στις 6 μ.μ. στο Mega συμμετέχουμε νοερά στις γευστικές βόλτες του Βασίλη Καλλίδη με το Food and the City. Ο …κίνητος σεφ έκανε μία στάση στο Glamour, μας πρότεινε ένα γιορτινό γλυκό και χάθηκε όχι στο ηλιοβασίλεμα, αλλά προς ανατολάς (το μυαλό του στο σούσι, πάντα).

Είναι αδύνατον να μη λατρέψεις τον Βασίλη Καλλίδη, από την πρώτη στιγμή που τον βλέπεις. Είναι ολόκληρος ένα χαμόγελο. Γεμάτος ενέργεια, μιλά γρήγορα μεταδίδοντας συνέχεια πληροφορίες και ζητώντας να πάρει άλλες τόσες για γεύσεις, ταξίδια, μουσικές. Λατρεύει την ιαπωνική κουζίνα και το σούσι, αλλά στο εστιατόριο Άνετον, στο Μαρούσι, που το έχει μαζί με τον καλύτερό του φίλο, τον Δημήτρη Φωτόπουλο, τρως ελληνική κουζίνα σε ατμόσφαιρα 60s. Το ένα χαρακτηριστικό του Βασίλη είναι η συνήθειά του να αναφέρεται στις τιμές των υλικών που σου προτείνει για να μαγειρέψεις κάτι (αληθινά εναρμονισμένος στο πρακτικό, low-budget πνεύμα του Glamour ). Την ίδια στιγμή, τα ρούχα και τα παπούτσια του προδίδουν άνθρωπο με έντονο προσωπικό στιλ, που εργάζεται ίσως στον χώρο της μόδας. Περιμέναμε έναν groovy street chef και στο ραντεβού εμφανίστηκε ένας dedicated man of style.

Πώς προέκυψε όλη αυτή η αγάπη και η γνώση της μόδας;
Η μητέρα μου εργαζόταν στον χώρο της μόδας και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου περιτριγυριζόμουν από ρούχα, υφάσματα και περιοδικά. Αλλά η αληθινή λατρεία ξεκίνησε από την εποχή που ζούσα στο Παρίσι και έφτιαχνα βιτρίνες για να βγάλω τα προς το ζην. Συμπτωματικά, όλοι οι φίλοι μου δούλευαν για Ιάπωνες σχεδιαστές, τον Miyake, τον Yamamoto… Και οι προσκλήσεις για τα ντεφιλέ έπεφταν βροχή στο τραπέζι.

Rewind. Πώς βρέθηκε ένας Θεσσαλονικιός σεφ στο Παρίσι;
Ο Θεσσαλονικιός έχει βαρεθεί τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, έχει πάει στρατό, έχει εργαστεί σε εστιατόρια και ξενοδοχεία στη Μύκονο και βαριέται. Οπότε η πρόταση της καινούργιας «Παριζιάνας» κολλητής να φύγουν για το Παρίσι έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Τη λατρεύω αυτή την πόλη. Όταν ήμουν δεκαπέντε χρόνων οι γονείς μου με είχαν στείλει διακοπές σε φιλικό σπίτι στη Γερμανία. Κι εγώ το έσκασα από εκεί, πήρα ένα λεωφορείο και πήγα στο Παρίσι μόνος μου. Εκεί προέκυψε ο έρωτας και με τη μόδα και με το φαγητό. Εντάξει, η φάση της τρέλας με τη μόδα πέρασε, ντύνομαι πολύ πιο απλά, αλλά έχω ταξιδέψει στις τέσσερις άκρες του κόσμου για να αποκτήσω κάποια συλλεκτικά ζευγάρια αθλητικών παπουτσιών.

Άλλες στιλιστικές εμμονές, εκτός από τα αθλητικά παπούτσια, έχεις;
Βέβαια, τα στρατιωτικά τζάκετ και τα T-shirts, συνήθως εμπνευσμένα από την pop κουλτούρα. Τώρα τελευταία, προσπαθώ να «μεγαλώσω» στιλιστικά και παίρνω μερικά πιο …ενήλικα κομμάτια, όπως μια καμπαρντίνα, αλλά τα φοράω …αλλιώς, τα συνδυάζω κάπως ανατρεπτικά. Έτσι είμαι και στη ζωή μου, δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στα βόρεια και τα νότια προάστια, το σούσι και το σουβλάκι… Ανάμεσα σε δύο πράγματα. Δεν ξέρω αν θέλω γάτα ή σκύλο. Διαρκώς παλεύω να βρω αυτό που θέλω, αλλά δεν το βρίσκω ποτέ. Είμαι όπως λένε στο Παρίσι ένα vitrine en cour, μια βιτρίνα που μόλις στήνεται, σε εξέλιξη.

Τι συνέβαινε στην κουζίνα της οικογένειας Καλλίδη; Πώς διαμορφώθηκε ο σεφ που βλέπουμε σήμερα;
Η οικογένειά μου είχε ζήσει στη Γαλλία, τη Γερμανία, τις αραβικές χώρες και η κουζίνα μας ήταν πολυπολιτισμική: η μαμά μαγείρευε ένα ελληνικό πιάτο, ο μπαμπάς ένα γερμανικό, η αδερφή μου ένα γαλλικό γλυκό κι εγώ καθόμουν και τους παρακολουθούσα. Πώς να μην γίνει μετά fusion η κουζίνα μου;

Ποιες γεύσεις σου θυμίζουν το σπίτι σου;
Μία από τις πρώτες γεύσεις που θυμάμαι είναι τα βραστά λαχανικά της μητέρας μου: πατάτες και καρότα. Μυρωδιές και γεύσεις που μου θυμίζουν το σπίτι μου είναι το σέλινο, ο τραχανάς, οι σαρδέλες, το γιουβέτσι και το χτυπητό αβγό με ζάχαρη και κακάο. Μου θυμίζουν οικογένεια. Κατά διαβολεμένη σύμπτωση, τα ίδια γούστα έχει η αδερφή της κόρης μου, που είναι 4μιση. Η μικρή μαγειρεύει σαν μανιακή μαζί με τους παππούδες της. Οπότε ξέρουμε από τώρα τι δουλειά θα κάνει… Οι γεύσεις που αγαπάς δεν έχουν να κάνουν συχνά με την υψηλή μαγειρική. Ο κόσμος νομίζει ότι βγαίνουμε εμείς οι σεφ, μαγειρεύουμε ή πάμε και τρώμε περίεργα ή ακριβά πιάτα, ενώ εμείς κυνηγάμε το απόλυτο σπανακόρυζο, την απόλυτη ψητή σαρδέλα. Με την κολλητή μου, την Ελένη Ψυχούλη, ψάχνουμε τα τέλεια βλίτα. Συνήθως στην κουζίνα κάποιας γιαγιάς. Αυτά που μαγειρεύουν οι γιαγιάδες είναι το γκουρμέ του μέλλοντος.
Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που καταλαβαίνει κανείς παρακολουθώντας το Food and the City, κάθε Κυριακή στις 6 μ.μ. στο Mega. Ένα άλλο είναι ότι λατρεύεις το κέντρο της πόλης και τις μικρές γειτονιές του.
Το πατρικό σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη ήταν σε μια καταπληκτική περιοχή στο δάσος του Σέιχ Σου, μέσα στα πεύκα, αλλά εμένα δεν μου άρεσε αυτό, ήθελα τη φασαρία του κέντρου. Έτσι, όταν κατέβηκα στην Αθήνα, περίπου δέκα χρόνια πριν, νοίκιασα το πιο ψηλό ρετιρέ στο κέντρο της πόλης. Μένω εκεί, στον Λυκαβηττό από τότε, έχω εμμονή με το κέντρο το λατρεύω.

Η εκπομπή έχει ήδη δημιουργήσει τα δικά της hot spots στις «τρύπες» του κέντρου, από τη γωνία με τα φαλάφελ στη Σοφοκλέους, μέχρι το σουβλάκι Κώστα (διαδήλωση καθημερινά στην πλατεία της Αγίας Ειρήνης). Εξαιρετικό το street food στην Αθήνα, λοιπόν, αλλά τι γίνεται στις κουζίνες των ελληνικών σπιτιών;
Η Ελλάδα είναι πίσω γαστρονομικά. Η πληθώρα και η ποιότητα των υλικών αφορά έναν μικρόκοσμο. Αν αναρωτιέσαι πώς τρέφονται οι Έλληνες, θα δεις να κυριαρχούν η κρέμα γάλακτος, το μπέικον, η πιπεριά και τα τυριά. Έτσι τρέφονται 9μιση εκατομμύρια Έλληνες. Καταλαβαίνω πως υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν το σούσι ακριβό ή δεν δίνουν 40 ευρώ το κιλό για βιολογικό κρέας, αλλά μπορείς να τρως καλύτερα και με πολύ λιγότερα χρήματα, αρκεί να ψάχνεις λίγο τι τρως. Στο δικό μου καρότσι του σουπερμάρκετ θα δεις καβουρόψιχα, φρέσκο κόλιανδρο, γλυκοπατάτες, φρούτα… όχι μαγιονέζα ή γιαούρτια με αρώματα. Βλέπω με τι γεμίζουν το καρότσι τους, μάνες με παιδιά δίπλα μου και απογοητεύομαι.

Κάνοντας την εκπομπή, τι ανακάλυψες για την Αθήνα που δεν το φανταζόσουν;
Πάρα πολλά πράγματα: από το ότι ο Κολοκοτρώνης έμεινε για λίγο στην οδό Κολοκοτρώνη, μέχρι γιατί έχει διαφορετικό φάρδος η Ερμού. Δεν είχα ανέβει ποτέ στο υπουργείο Οικονομικών, σ’ αυτόν τον τρομερό κήπο στην ταράτσα. Αλλά και στις εκπομπές που ξεφύγαμε λίγο προς Χαλκίδα και Κόρινθο, διέσχισα τον Εύριπο με βάρκα, ψαρεύοντας στα τρελά νερά, μαγείρεψα πάνω σε μαούνα διασχίζοντας τον Ισθμό της Κορίνθου. Και, βέβαια, ανακάλυψα στέκια και ταβέρνες απίθανες. Ένα από τα ωραιότερα: το ψητοπωλείο ο Τζίμης, στην πλατεία Αγίου Λαζάρου, στον Βύρωνα.  

Έχεις πει ότι σου αρέσει να μαγειρεύεις ακούγοντας μουσική.
Υπάρχει ένα CD που παίζει μονίμως στο repeat, είναι το μουσικό χαλί της ζωής μου, όχι μόνο στην κουζίνα μου: Le Mystere des Voix Bulgares. Ακούω τα πάντα όμως, ανάλογα με τη διάθεση. Στα εστιατόρια για παράδειγμα δεν μου αρέσει η μουσική. Μ’ αρέσει να ακούω ήχους από τα μαχαιροπίρουνα, τα ποτήρια, τα γελάκια του κόσμου… είναι πιο μυσταγωγικό έτσι.

Έχεις ταξιδέψει μόνο και μόνο για να γευτείς ένα πιάτο; Ποιες αγαπημένες σου γεύσεις έχεις συνδέσει με χαρακτηριστικούς προορισμούς;
Έχω πάει στην Ισπανία για μία μέρα για να φάω θαλασσινά σε ένα εστιατόριο της Βαρκελώνης, το Botafumeiro. Γενικά, όλες τις διακοπές και τα ταξίδια μου τα χαρτογραφώ με concept φαγητό: Μήλο για καρπουζόπιτα, πιταράκια και κολοχτύπα. Μαρόκο για ταζίν. Τόκιο για σούσι. Παρίσι για στρείδια. Στοκχόλμη για τάρανδο με μαρμελάδα βερίκοκο…
Είμαστε ένα γραφείο με 16 γυναίκες λυσσασμένες για ζάχαρη. Πρότεινέ μας ένα …άκακο γλυκό.
Ξερά φρούτα. Ξερά δαμάσκηνα και σύκα και, βεβαίως, τους αγαπημένους μου βασιλικούς χουρμάδες από την Περσία, για 9,5 ευρώ περίπου το κιλό στα μεγάλα σουπερμάρκετ.

Τι να σερβίρουμε στους καλεσμένους μας μετά το γιορτινό τραπέζι;
Ένα εύκολο, κοριτσίστικο glamorous γλυκό, που δεν θα σας στοιχίσει πολλά. Παίρνετε μισό κιλό μπεζέδες (περίπου 7,5 ευρώ το μισό κιλό), 3 κουτάκια μασκαρπόνε (μαλακό τυρί ιταλικό, περίπου 2,5 ευρώ το ένα), ένα βαζάκι πολύ καλή μαρμελάδα από φρούτα του δάσους, κατά προτίμηση χωρίς ζάχαρη, για διαβητικούς (γύρω στα 6 ευρώ). Με λιγότερο από 20 ευρώ φτιάχνουμε για 8 περίπου άτομα γλυκά σε ποτήρια της σαμπάνιας ή του μαρτίνι, εναλλάσσοντας στρώσεις από μασκαρπόνε, μαρμελάδα φραμπουάζ και θρυμματισμένους μπεζέδες. Στην κορυφή βάζουμε έναν μπεζέ και μπόλικη άχνη ζάχαρη. Είναι το απόλυτο γυναικείο γλυπτό.

Ευχές για το 2011;
Δύναμη και υγεία σε όλους. Να είστε καλά και χαρούμενες. Και να φέρνετε πάντα γλυκά στο γραφείο. Και να θυμάστε: Μόδα είναι να είσαι εσύ.

Πηγή: Myself.gr


About these ads
Categories: Φαγητό | Γράψτε ένα σχόλιο

Post navigation

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com. The Adventure Journal Theme.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: